Een puur nostalgisch gevoel, dat is wat ik krijg als ik aan vroeger en aan mijn oma denk.
Dan ruik ik weer die ‘antieke’ geur van haar zolder vol oude, bijna vergeten meubels, dozen en kerstspullen. Ik ruik haar citroengeraniums in de tuinkas, haar favoriete 4711 eau de cologne en de witte was die in een grote pan op het fornuis stond.
Mijn opa in zijn timmeroverall, zijn oh zo zoete aardbeien, de lekkerste koffie met de meest romige melk en de koetjesrepen die ik altijd in de hand gedrukt kreeg.
Overal om ons hangt geschiedenis, herinneringen, oude verhalen en
that old nostalgic feeling
Dit blog begon toen mijn moeder me een oud fotoboek liet zien, vol met foto’s van haar als kind, van mijn opa en oma, van hun vroegere huis en van de boerderij van mijn overgrootouders. Dol ben ik op die verweerde zwart-wit foto’s met hun kartelige randjes, netjes ingeplakt in een fotoboek met vergeelde bladzijden en met een zwierig geschreven tekst en uitleg eronder.
Het vertelt mijn geschiedenis, mijn verleden en daarmee in zekere zin ook mijn toekomst.
In mijn moeders oude fotoboek
Met een beetje weemoed en hang naar vroeger bekeek ik dus de foto’s in mijn moeders oude fotoboek.
De meeste foto’s dateerden van eind jaren ’30 tot eind jaren ’40 en werden, zo vertelde mijn moeder trots, door mijn opa zelf gemaakt met een oud fototoestel waarvan ik me nu afvraag waar het gebleven is en of iemand het nu als een vintage stuk op een plank heeft staan. Mijn gedachten gingen uit naar mijn opa, die een rolletje volschoot en dit dan liet ontwikkelen. Waar deed hij dat? Hij zou ervoor naar de stad hebben moeten fietsen, en waar kon hij met zijn rolletje terecht en hoelang duurde het voordat hij weer op de fiets kon springen om de foto’s op te halen, waarna deze, waarschijnlijk met het hele gezin, bekeken werden.
Hoe anders is dat nu. Makkelijker natuurlijk, maar minder spannend en minder speciaal.
Dol op oude spullen met een verhaal
Als geschiedenisliefhebber, kan ik een soort heimwee ervaren, een hang naar vroeger, wanneer dat dan ook mag zijn.
Daarom ben ik dol op oude spullen met een verhaal. Spullen waarvan ik maar moeite afstand kan doen en die ik altijd bewaar. Zo bewaarde ik de verweerde koffer waarmee mijn vader 65 jaar geleden van Barbados naar Engeland verhuisde. En ook de oude verhuiskist die mijn opa maakte voor mijn moeder toen ze na haar trouwen verhuisde naar Engeland.
Ik bewaarde tevens de, wellicht 30-35 jaar oude, weckpotten mét pruimen en kersen uit de kelder van mijn opa en oma. En zo ook mijn oma’s oude vlaaivormen. Onbruikbaar en verroest staan ze juist zo mooi en karaktervol in mijn rek in de bijkeuken. En in het kleine zolderkamertje zijn de oude cricketbats en cricketspencer de stille getuigen van zijn tijd als beroepscricketer in Engeland.
Overal om mee heen zijn tastbare verhalen, historie, geuren en herinneringen.
Dan waan ik me in een andere tijd
Als ik vroeg in de ochtend door het buitengebied van Thorn loop, over eeuwenoude zandpaden en onder antieke dikke bomen met takken die flink in de wijdte reiken, stel ik me voor wie daar allemaal op eenzelfde manier gelopen hebben. Welke voetstappen liggen er ‘verborgen’ onder het zand en wie is er allemaal een oude munt, brief of ring verloren?
En dan kom ik aan in het historische dorp, waar het nog rustig en stil is en waar de eerste warme zonnestralen de eeuwenoude panden beschijnen. Dan waan ik me in een andere tijd. Een tijd zonder de geluiden van auto’s, brommertjes en zonder de felle kleuren die we nu zien in kleding, uithangborden, luifels en etalages.
Zo wandelend over de ouderwetse maaskeitjes, stel ik me voor hoe het vroeger was, hoe paard en wagen de weggetjes vulden, hoe koeien naar de beek werden gebracht en hoe vrouwen, zoals mijn overgrootmoeder, de was deden in diezelfde beek.
Als ik een tijdreiziger zou kunnen zijn, zou ik mijn overgrootmoeder daar kunnen zien, bezig met de niet geringe taak om werkkleding, schorten en overgooiers weer schoon te maken in het water van de beek. Soppen, schrobben en wringen. Wat een werk allemaal. Ik zou naast haar kunnen zitten en haar vragen hoe ze dat in haar tijd allemaal klaarkreeg en hoe ze dat in de winter moest doen.
Ik richtte de kamer in met oude spullen
Toen 2,5 jaar geleden een kamer in ons huis kwam vrij te staan, besloot ik er een logeerkamer van te maken en zonder vooropgezet plan, kreeg deze gaandeweg een nostalgische sfeer. Ik richtte de kamer in met oude spullen die ik al had zoals de oude wekker van mijn opa en oma, oude pennendozen en oude koffers en vulde de sfeer aan met een mooi oud ladekastje, een spiegel en wat prenten en schilderijen die ik bij de kringloopwinkel vond.
De kamer heeft een soort van knusse en nostalgische jaren ’40/50 sfeer, zonder echt ouderwets te zijn of te zwaar aan te voelen. Meer zien van deze kamer? Ik schreef er eerder een uitgebreid blog over.
Wie wat bewaard, die heeft wat
Geen kringloopwinkel of antiekzaakje kan ik voorbijlopen zonder te gaan kijken of er mooi oud servies is. Ik zou kunnen zeggen dat ik niet nog meer nodig heb, maar mijn motto is toch dat je nooit genoeg mooie spullen kunt hebben en mijn oma zei altijd, wie wat bewaard, die heeft wat.
Vooral als ik oud Engelse theekoppen zie staan, moet ik deze, als de prijs zacht is, gewoon kopen. En nu staat mijn servieskast er dus vol mee, maar het meeste wordt ook regelmatig gebruikt want thee proeft in zo’n oud kopje toch echt veel lekkerder en theetijd wordt een nostalgisch genietmomentje
Een oude en leegstaande boerderij
Hier in mijn eigen prachtige kleine dorpje staat, net waar de kinderkopjes je in het ‘witte gedeelte’ welkom heten, een oude en leegstaande boerderij. Dit is mijn droomhuis voor als het ooit te koop komt en ik de loterij win. Bijna dagelijks loop ik er voorbij en mijmer dan over de sfeer die er nog moet hangen omdat de boerderij nog helemaal authentiek is. Op zomerse ochtenden, als de felle zon zijn weg vindt tussen de andere oude huizen door en de ramen van de boerderij helder worden verlicht, kan ik nét de contouren zien van enkele spullen die kennelijk gewoon nog in het huis staan. Een oude schouw met een oude pendule en van een schilderij aan de muur.
Mijn moeder, die hier vroeger wel eens melk moest gaan kopen, herinnert zich de historische stal en hoe ze tussen de koeien door moest lopen om bij de keuken te komen waar de boerin de melk verkocht.
Wat zou ik graag eens teruggaan in de tijd en deze boerderij eens bekijken. Wat zou ik aantreffen? Een boerengezin, koeien, kachels, kippen, moestuin, een piepende pomp aan de gootsteen en misschien een hond of twee, uitgestrekt in de namiddagzon op het boerenerf.
Zijn oude schop en riek
Dol was mijn opa op zijn moestuin die, toen ik klein was, zo ontzettend groot leek.
Rijen met boontjes en aardappelen en aardbeien zoeter dan ik ze ooit heb gegeten en van die dikke stengels rabarber. Ik zie mijn opa nog staan met zijn oude schep en riek, zorgend dat alles er netjes uitzag en goed groeide.
Ook waren er veelal ‘ouderwetse‘ bloemen in allerlei tinten, zoals Chrysanten en strobloemen. Sommige van die bloemen werden gedroogd, zodat mijn oma daarvan de, net zo ‘ouderwetse’, bloemstukjes kon maken.
Toen het huis van mijn opa en oma verkocht moest worden, kon ik een paar tuinspullen krijgen en de oude rieken en harken hebben hier nog steeds een mooi plekje in mijn tuinhuis achterin de tuin waar mijn eigen, veel kleinere, moestuintje heb.
Ook de paar zakjes bloemzaad hebben een speciaal plekje in een houten bak. ’90 staat erop. Zakjes zaad van 36 jaar oud zijn voor iemand anders misschien waardeloos, maar ik dit soort dingen kan ik echt koesteren. Ze hebben verhaal en zijn een link naar mijn verleden.
In de sfeer van vroeger
Mijn favoriete boeken in de sfeer van vroeger :
The Cazalets – Elizabeth Jane Howard
Land Girls – Susan Cookson
Miss Marple/Tommy and Tuppance – Agatha Christie
De Nachtroos – Lucinda Riley
Spaans Vuur – Wouter van Mastricht
De koffiedief – Tom Hillenbrand
Mijn favoriete films/series in de sfeer van vroeger :
Grantchester
Pride & Prejudice
From time to time
Downton Abbey
Land girls
Grantchester
All creatures great and small
Het verhaal van Nederland (NPO)
Mijn favoriete adresjes om iets te eten en drinken in de sfeer van vroeger :
De Maaihoeve – Drunen
Gasterij de Koffiemolen – Valkenburg
Moeder de gans – Teuven
Nieuwsgierig als deze 2 jaar oude snoebel is
Als een kleine schaduw loopt Jimmy me overal achterna. Nieuwsgierig als deze 2 jaar oude snoebel is, steekt hij zijn neus overal in en fotograferen voor blogs of Instagram, kan dan ook een uitdaging zijn. Hieronder de foto’s zoals ik ze bedoeld had, plus de foto’s waar onze kleine man zich met de regie wilt bemoeien.
Een dikke inktpot bij de hand
Als ik nu eens een brief mocht schrijven naar het verleden, waarin ik vorige generaties zou kunnen vragen naar de fijnste momenten in hun leven en naar hun beste levenslessen, zou ik dat heerlijk ouderwets doen met een kroontjespen op handgeschept papier en met een dikke inktpot bij de hand.
Welke vraag zou jij je voorouders willen stellen als je ze een ouderwetse brief zou kunnen schrijven?
Memory is a way...
Geschiedenis en verleden is overal om ons heen. Hopelijk geniet jij er net zo van als ik dat doe.
Bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!
Liefs, Tanya
“Memory is a way of holding onto the things you love, the things you are, the things you never want to lose.”– The Wonder Years
Meer inspiratie vind je op mijn Styling & Living Instagram account
